Mijn werk Tafel voor Twee was jarenlang een publieksfavoriet — een cartooneske illustratie van een vrouw die dineert in haar eentje, met een kat als stille tafelgenoot. Het ontstond uit een zelfgebouwde 3D-scène en werd door mij omgezet tot digitaal schilderij in een gestileerde stijl. Maar ik voelde dat het tijd was om deze compositie opnieuw te benaderen. Niet vanuit nostalgie, maar vanuit mijn ontwikkeling als kunstenaar en mijn groeiende inspiratie door het werk van Erwin Olaf, wiens verhalende beeldtaal mij steeds meer is gaan aanspreken.
In deze nieuwe versie genaamd “Dining Alone Together” heb ik exact dezelfde 3D-render als basis gebruikt. Maar waar ik voor het oorspronkelijke werk koos voor een cartoon-achtige afwerking, koos ik nu voor een realistischer benadering. Ik wilde weten wat er zou gebeuren als ik het licht veranderde van avond naar dag, als ik de zwarte jurk verving door een lichtere outfit. Hoe zou dat de sfeer beïnvloeden?
In plaats van alles opnieuw te renderen, besloot ik AI in te zetten als creatieve assistent. Met behulp van Magnific.ai paste ik het licht, de kleuren en de toon subtiel aan — zonder de oorspronkelijke scène geweld aan te doen. Het resultaat is een remake die trouw blijft aan de opzet, maar door sfeer en afwerking totaal anders aanvoelt.
De originele versie voelde als een knipoog, deze nieuwe voelt als een fluistering. Meer introspectie, meer melancholie. Wat mij betreft zijn beide versies even eerlijk — ze vertellen elk op hun manier een ander verhaal met exact hetzelfde beeld.
Eén scène, twee zielen.
Deze herinterpretatie past wat mij betreft perfect binnen mijn Olafique serie — een eerbetoon aan de verhalende beeldtaal van Erwin Olaf. Vooral zijn Grief serie inspireerde me hier sterk: verstilling, schoonheid, maar ook ongemak en emotie in perfecte balans. Het is precies die kwetsbaarheid in ogenschijnlijk alledaagse situaties die ik met dit werk wilde raken.
Hieronder zie je enkele beelden uit het maakproces: van wireframes tot textuurweergave. Transparantie is belangrijk, zeker in tijden waarin het lastig is om echt handgemaakt werk te onderscheiden van snelle AI-afgeleiden. Voor mij is het verschil duidelijk: deze scene is gebouwd, niet gegokt.
Dit is AI als penseel, niet als maker.
In een tijd waarin kunst wordt overspoeld door oneindig veel variaties van dezelfde prompts, blijf ik zoeken naar balans: tussen ambacht en algoritme. Deze Dining Alone is daar hopelijk een overtuigend voorbeeld van.
